การทอนเงินแบบเถ้าแก่

การทอนเงิน  จะเกิดหลังจากที่มีการซื้อ  การขายซึ่งเป็นกิจกรรมที่เราพบเห็นแทบทุกวันเพราะสื่อกลางในการแลกเปลี่ยนเราใช้เงินตรา  แทนเบี้ยจากอดีต  ดังนั้น  จึงมีการกำหนดอัตราที่แน่นอนและการค้าขายเป็นการหาเลี้ยงชีพอย่างหนึ่งที่หลีกเลี่ยงการทอนเงินไม่ได้  การทอนเงินเป็นเรื่องที่ต้องใส่ใจของคนค้าขาย  เพราะเมื่อมีผู้ซื้อจ่ายมันมากกว่ามูลค่าของสินค้า  การทอนเงินจะต้องเกิดขึ้นเสมอ และเถ้าแก่ร้านทุกคนไม่อาจหลีกเลี่ยงกระบวนการนี้

การขาดทุนหรือเสียชื่อเสียงจะเกิดขึ้น  ถ้าหากการทอนเงินผิดพลาด  กล่าวคือ  ทอนเงินขาดไปลูกค้าจะไม่พอใจ เสียงบ่นที่ตามมา  “อะไรวะ  ทอนเงินแค่นี้ยังทอนผิด”  การทวงถามจะตามมา และ  ทอนเงินเกินไป   เสียงหัวเราะ(ในใจ) “เถ้าแก่ร้านนี้โง่  ฉิบ....  ทอนเงินเกินให้เรา”  แล้วลูกค้าตัวดีคนนี้จะรีบหายเข้ากลีบเมฆในบัดดล   

ธรรมชาติของคนมักไม่ค่อยนับตังทอน  เมื่อมีการทอนเงินน้อยเกินไปเช่น  เหรียญบาทจำนวนมาก แบ็งย่อย  จำนวนมาก  หรืออาจเพราะรีบ  การนับจะนับเคร่าๆ  ขอให้มีจำนวนแบ็งครบ

แต่ส่วนใหญ่ที่เจอ  จะมาโวยหลังจากออกจากร้านไปแล้วเมื่อเถ้าแก่ทอนเงินขาดไป   ปัญหาใหญ่ขนาดที่หนังสือเล่มอื่น ๆ และตำราวิชาการหลายเล่มไม่ได้พูดถึง  คือ  เรื่องนี้ล่ะ 

ดูตัวอย่าง   

ลูกค้า   เถ้าแก่ / เจ๊  /เฮีย / น้อง / พี่  เมื่อกี้ทอนผิด  ผมให้ใบร้อยซื้อ  แฟบ  27  บาท  ทอน  53  บาทขาดแบ็งยี่ใบนึง

เถ้าแก่  แล้วลื้อ  คุณ / นาย / เอง / หนู  ไม่นับก่อนละ   อูยทอนครบ  ไม่จริง    

ลูกค้า  .........................

เถ้าแก่  .................................

เรื่องนี้มักเป็นข้อพิพาทเมื่อเป็นแบ็งร้อย  ไม่ใช่แบ็ง  ยี่สิบที่ว่า  เรื่องนี้ถ้าเกิดขึ้นไม่เพียงแต่นำผลเสียตามมา  ไม่ว่าความผิดจะเป็นเถ้าแก่เอง  หรือ  ลูกค้าโกงไม่สามารถพิสูจน์ได้  เมื่อออกจากร้านไปแล้ว  ถ้าในกรณีที่เถ้าแก่ผิด  คิดหรือว่าลูกค้าคนนี้จะกลับมาอุดหนุนกิจการอีก  ฝันไปเถอะพี่ (เถ้าแก่)  

แต่เรื่องนี้เกิดขึ้น  ผู้อ่านในฐานะว่าที่  หรือเถ้าแก่  คิดอย่างไร การทอนเงินเป็นเรื่องสำคัญและเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก   ซึ่งถ้าหากผิดพลาดจะก่อให้เกิดผลเสียหายตามมา  ไม่เพียงแต่เรื่องข้างต้น

ดังนั้นถ้า  มีการเตรียมตัวก่อนเปิดร้านในส่วนของเก๊ะสตางค์   ก่อนจะเป็นเรื่อง ดี  อันความจริงการทอนเงินเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์

อ้างอิงจาก  tpa.or.th