จดทะเบียน... หรือยัง

หัวใจสำคัญของการทำธุรกิจแฟรนไชส์ คือ “ความสัมพันธ์” แฟรนไชซอร์ต้องถ่ายทอดวิทยายุทธ์ให้แฟรนไชซี จนแฟรนไชซีทำธุรกิจนั้นได้ ไม่เพียงแค่นั้น แฟรนไชซอร์ยังต้องคอยเฝ้าดูแลธุรกิจของแฟรนไชซีต่อไปอีกด้วย มีปัญหาประเภทแฟรนไชซีแก้ไม่ตก แฟรนไชซอร์ต้องโดดเข้าไปช่วย

แม้ธุรกิจนั้นจะเป็นของแฟรนไชซี และถ้าเจ๊งก็เป็นเรื่องของแฟรนไชซี แต่ถ้าร้านแฟรนไชส์ต้องปิดไป นอกจากแฟรนไชซีจะเจ็บตัวที่ต้องสูญเงินลงทุนแล้ว แบรนด์ของแฟรนไชซอร์ก็กระทบด้วยแน่....

“โธ่ธุรกิจไหนลองเจ๊งติดกันเยอะ ๆ ต่อให้หลวงพ่อคูณออกจาก ร.พ. มาเคาะหัว ก็หืดขึ้นคอทั้งนั้นละครับ”

ในระบบแฟรนไชส์ แฟรนไชซีต้องมีสิทธิใช้แบรนด์ของแฟรนไชซอร์ และสัญญาแฟรนไชส์มักจะมีข้อหนึ่งที่ระบุยืนยันว่าแฟรนไชซอร์เป็นเจ้าของแบรนด์ และมีสิทธิเอามาให้แฟรนไชซีใช้ได้

และเพื่อปกป้องแบรนด์ไม่ให้คนอื่นขโมยไป แฟรนไชซอร์จึงควรต้องเอาแบรนด์ของตัวเองไปจดเครื่องหมายการค้าเสีย “โน่นเลยครับ... กรมทรัพย์สินทางปัญญา กระทรวงพาณิชย์” ใครจะจดเครื่องหมายอะไรต้องไปที่นี่
คำว่า “เครื่องหมายการค้า” เดี๋ยวนี้เรียกได้ว่าเป็นคำรวมไปแล้ว เพราะยังมีคำที่แตกย่อยออกไปอีกหลายคำ ลองมาดูกันหน่อย ถ้าเป็นเครื่องหมายที่เราจะใช้กับสินค้า อย่างนี้เราจะเรียกว่า “เครื่องหมายการค้า” เครื่องหมายนี้จะช่วยให้คนซื้อแยกออกว่าสินค้าชิ้นนี้ใครผลิต อย่าง ยี่ห้อสามแม่ครัว ปุ้มปุ้ย ปูนตราเสือ ชวนป๋วยปี่ป้อแป้ เอ้ย.... ปี่แป่ก่อตราลูกกตัญญู พวกนี้จัดอยู่ในกลุ่มเครื่องหมายการค้าทั้งสิ้น

ถ้าใช้กับบริการ อย่างเช่น เครื่องหมายรักคุณเท่าฟ้า การบินไทย ธนาคารกรุงเทพ พวกนี้สินค้าหลักจะไม่ใช่ของที่จับต้องได้ แต่เป็นบริการ เครื่องหมายพวกนี้จึงเรียกว่า “เครื่องหมายบริการ”

นึกถึงเครื่องหมายอย่าง เชลล์ชวนชิม หรือหมึกแดงได้ไหมครับ พวกนี้เรียก “เครื่องหมายรับรอง” ส่วนใหญ่จะเป็นพวกอาหาร ถ้าเห็นเครื่องหมายพวกนี้แสดงว่าอาหารร้านนั้นอร่อย ยังมีอีกประเภทเรียก “เครื่องหมาย

“น้องปายจะแต่งงานแล้ว อิจฉาจัง เมื่อไรจะตาเราบ้างนะ” จุ๊บแจงรำพันกับหยก
“นั่นสิ สงสัยต้องซ้อมปีนขึ้นคานแหงเลย” น้องหยกหนับหนุน
“จุ๊บแจง....หยก.... ฉันจะพาพวกเธอไปจดทะเบียน” ทนายช้างเอ่ยขึ้นบ้าง
“ที่กรมศิลป์... ” ทนายช้างเอ่ยตอบ แล้วตามด้วยหมัดเด็ดหลังเห็นสองสาวทำหน้างง
“จดทะเบียนวัตถุโบราณ............”
เพล้ง.. พลั่ก... ตุ๊บ @#%$%&*”